Tour de Mont Viso – fotoblog

In september liepen we in 4 dagen de Tour de Mont Viso, Italië. Het landschap was ruig, de paden leeg en op een onverwacht moment trok er een sneeuwbui over. Voorzien van muts en handschoenen trokken we rond het bergmassief. Wild kamperend naast een gesloten hut of een ijskoud bergmeer, ons af en toe warmend aan een Italiaanse cappuccino.

Dag 1

Startpunt van de route is de parkeerplaats bij la Roche Ecroulée aan het einde van het dal van de Guil in de Queras, Frankrijk. Na anderhalf uur wandelen, kom je bij Belvédère du Viso. Van daaruit heb je een prachtig uitzicht op Mont Viso (3.841 meter).

Vanuit de vallei van de Quil klimmen we ten oosten van Mont Viso naar de Paso di Vallanta. Er blijkt aardig wat verse sneeuw te liggen.

Eenmaal aan de andere kant van de Paso di Vallanta dalen we af naar de verlaten hut Rifugio Gagliardone. Daar vinden we een prima plekje voor de tent, net uit het zicht van Rifugio Vallanta die in september al gesloten is.

De tent staat en ineens trekt de bewolking op en schijnt het zonnetje precies op de top van Mont Viso. Wat een uitzicht!

Dag 2

Dag 2, de tent is opgebroken en de rugzak weer ingepakt, we dalen door de Vallone di Vallanta af. Tijdens onze koffiepauze passeert een wandelaar met hond, verder komen we niemand tegen.

De Tour de Mont Viso buigt ten zuiden van het massief naar het oosten. We gaan over 3 passen en stijgen bijna 1000 meter. Het is een koude dag, warmer dan een graad of 5 wordt het niet. De chocoladepasta is niet te smeren.

Dag 3

De tent staat aan Lago delle Sagrette. Het heeft gedurende de dag gesneeuwd en de volgende ochtend worden we wakker in een prachtig wit landschap.

Tentje Conquest staat strak in het ochtendzonnetje!

Ik kan foto’s blijven maken deze ochtend, wat een prachtige luchten boven en in het water.

Het kamp is weer opgebroken en we wandelen door een besneeuwd landschap. Op weg naar een echte Italiaanse cappuccino; refugio Sella zou open moeten zijn.

En inderdaad, de hut is open en biedt koek en zopie! Trots toon ik mijn coupe Viso, die heeft nog vele dagen stand gehouden.

Vanuit Rifugio Sella (links op de foto) wandelen we naar Colle dei Viso en dalen daarna af richting Pian del Re, het gebied waar de rivier de Po ontspringt.

Aan Lago Fiorenza, vlak bij Pian del Re.

Vanuit de Povlakte kun je ook naar de Mont Viso rijden. Aan het einde van de weg ligt een grote parkeerplaats en staat Rifugio Albergo Pian del Re. Overnachten doen we er niet, wel proeven we er de cappuccino (slecht).

Na de koffie stijgen we aan het einde van de middag nog een paar honderd meter. Daar liggen een paar mooie meertjes waar je prachtig kunt wild kamperen. We prikken het tentje in de grond bij Lago Superiore, met uitzicht op Mont Viso.

Dag 4

Op de 4e en laatste dag staan er wat klauterpartijen op het programma. Vanuit Lago Superiore stijgen we naar Rifugio Giacoletti, ook gesloten maar wel met knabbelende steenbokken rond de hut. Even later dalen we af over een pad vol losse stenen om daarna de Sentiero de Postino de nemen.

Han is in zijn element op deze route voor postbezorgers en het brengt ons bij Col de Traversette.

Naast de nodige steenbokken komen we ook dit nieuwsgierige vogeltje tegen.

Vlak voor de Col de Traversette, nog even achterom kijken. Rechts op de foto zie je Mont Viso en in de verte ligt de Po-vlakte.

Col de Traversette was nat en koud, daar zijn geen foto’s van. We dalen daarna gauw af terug naar de vallei de Guil, lekker de zon in.

Nog een laatste blik op de Mont Viso, met een prachtig blauwe lucht. Hoe anders dan op onze 1e wandeldag!

En dan is het tijd om de rug naar de Mont Viso toe te draaien en af te dalen naar de bewoonde wereld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *