Een meerdaagse wandeling door Abel Tasman NP

Ik sta met mijn blote voeten in het zand van de baai van Awaroa, Nieuw-Zeeland. Het schemert nog, de lucht kleurt prachtig donkerblauw met flarden fel oranje, belicht door de opkomende zon. De rugzak zit stevig omgesnoerd en de wandelschoenen hangen aan elkaar geknoopt over mijn schouder. Het is zeven uur in de ochtend en het is eb; het ideale moment om de baai over te steken en mijn tocht door het nationaal park Abel Tasman te vervolgen.

Eb in het Awaroa Inlet

Eb in het Awaroa Inlet

Abel Tasman ontdekt Aotearoa

Terwijl ik door het zuigende zand loop, stel ik mij voor hoe zeevaarder Abel Tasman voor het eerst dit land zag. Dit gebeurde op dertien december 1642 vlakbij waar ik nu loop, in Taitapu (nu Golden Bay), vlak voor de kust van de baai van Wainui. De Nederlander en zijn manschappen waren de eerste Europeanen die Nieuw-Zeeland ontdekten. De lokale Maoristam, de Ngati Tumatakokiri, peddelde voor verkenning in hun waka (kano) naar de schepen Heemskerck en Zeehaen. Geen van beide partijen begreep de begroetingen of uitroepen van de ander en tijdens de verwarring werden een Maori en vier bemanningsleden van Tasman gedood. Tasman verliet het gebied zonder een voet aan land te hebben gezet, om verdere confrontaties te voorkomen.

De Great Walk in Abel Tasman NP

Maoris kom ik nauwelijks tegen tijdens mijn meerdaagse wandeltocht door het nationaal park. Ik ontmoet voornamelijk blanke Nieuw-Zeelanders en Europeanen die de prachtige kust met graniet- en kalksteenformaties, goudgele stranden en het diepblauwe water willen zien. Het park is een walhalla voor allerlei reisbureaus die boottochtjes, kayaktochten en drop-offs aanbieden in combinatie met een wandeltocht langs de indrukwekkende kust. Ik maak geen gebruik van deze aanbiedingen maar loop de zogenaamde ‘Great Walk’ door het Abel Tasman NP. Het Department Of Conservation, een organisatie enigszins vergelijkbaar met Staatsbosbeheer, heeft in Nieuw-Zeeland negen Great Walks aangewezen welke samen het spectaculaire landschap van het land representeren.

De meest eenvoudige en toegankelijke Great Walk

De Great Walk in het Abel Tasman NP is in totaal 54,4 kilometer lang en je kunt zelf besluiten in hoeveel etappes je de route loopt. Onderweg kun je overnachten op campings of in hutten, voorwaarde is wel dat je deze vooraf reserveert. Ik spreid de route over vijf dagen, zo heb ik alle tijd om onderweg te zwemmen in de prachtige baaien en te genieten van zonsopgangen en -ondergangen. De route gaat over goed begaanbare, onverharde paden over de begroeide hellingen vlak langs de kust. Van de negen Great Walks heb ik er zes gewandeld en deze in Abel Tasman NP is in mijn ogen de meest eenvoudige en meest toegankelijke.

Zonsondergang boven het Awaroa Inlet

Zonsondergang boven het Awaroa Inlet

Het eerste NP zonder bergen, met herstellende natuur

Tot 1942 werden de nationale parken (Tongariro, Egmont en Arthurs’ Pass) gedomineerd door bergen en wildernis. In tegenstelling tot deze parken zijn de kustgebieden in het Abel Tasman NP sterk gecultiveerd. Deze veranderingen begonnen toen de Maoris het gebied bewoonden en het versnelde toen Europeanen zich vanaf 1855 settelden langs de kust. Zij kapten het hout uit de bossen en brandden de hellingen schoon voor weiden. Een periode lang was er welvaart in plaatsen als Awaroa en Totaranui. Uiteindelijk was al het hout gekapt en toen de weidegronden overwoekerd werden door varen en brem, vertrokken de pioniers.

De koningin van Nederland is beschermvrouwe van het park

Driehonderd jaar nadat Tasman landde in Golden Bay, werd in 1942 het Abel Tasman National Park officieel geopend. Dit kwam grotendeels door de inzet van Perrine Moncrieff. Zij leidde een stevige campagne om van 15.000 hectare kroondomein een nationaal park te maken zodat verdere houtkap langs de prachtige kustlijn werd voorkomen. Exact driehonderd jaar na het bezoek van Abel Tasman aan Aotearoa, bood zij de petitie aan de regering aan met de suggestie om het park naar hem te vernoemen en om de koningin van Nederland (Juliana) te vragen om beschermvrouwe te worden van het nationaal park. Dit werd gehonoreerd.

In 1992 bestond het park vijftig jaar en was het driehonderdvijftig jaar geleden dat Abel Tasman er landde. Van alle evenementen die dat jaar werden georganiseerd, vonden de Nieuw-Zeelanders het bezoek van de koningin van Nederland (Beatrix) aan Golden Bay en het herdenkingsmonument van Abel Tasman het meest indrukwekkend.

Voorbij het eindpunt Totaranui

Ik trek mijn wandelschoenen weer aan en kijk naar de lucht boven de baai van Awaroa. De zon komt op en beschijnt het geroemde goudgele zand. Het is graniet, een witte steen met mineralen van glasachtig kwarts, roomkleurig veldspaat en zwarte vlokken mica. Door de invloed van golven, wind en rivieren brokkelt het af en spoelt het naar zee. Nog een uurtje of drie wandelen en dan bereik ik Totaranui, de baai waar de meeste wandelaars de wandeltocht eindigen. In mijn ogen een vreemde keuze, een dagetappe later bereik je namelijk de baai van Wainui, daar waar Abel Tasman voor anker ging.

De laatste etappe en overnachtingsplek staan in schril contrast met de rest van de route en hutten. Hier komen geen boten om wandelaars af te zetten, geen kayak te zien, nauwelijks wandelaars en geen luxe hutten met ruime slaapkamers en panoramakeuken. De Whariwharangi hut is een mooie oude houten homestead, oorspronkelijk gebouwd in 1896 en met slechts twintig slaapplaatsen. Een prachtige plek om de Great Walk af te sluiten en afscheid te nemen van Abel Tasman NP.

De Awaroa Inlet, Abel Tasman National Park in Nieuw-Zeeland inspireerde mij tot dit artikel voor www.ikspaardeaarde.nl. GPS-coördinaten van deze locatie: Z 40o 51.901, E 173 o 1.073.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *