De voorziene blik van BromBen

//De voorziene blik van BromBen

De voorziene blik van BromBen

Mijn moeder had ook zo’n mintgroen ding. Zacht verend en met rubberen coating. Na haar overlijden is het bij mij thuis terecht gekomen. Ik weet eigenlijk niet waarom. Toen ik BromBen verhuisde naar het verzorgingshuis, vond ik net zo’n mintgroene in zijn oude woning. Ik heb nooit begrepen waarom ook hij zo’n ding had. Het is mee verhuisd en nu ligt het in de lade onder zijn bed. Misschien komt het nog van pas.

Die ochtend had ik de verzorgende aan de telefoon gehad. BromBen had de hele matras nat geürineerd en er lag geen schoon beddengoed meer in de kast. Of ik nieuwe spullen kon kopen. Ik stond net twee boodschappentassen te vullen met schoon gewassen joggingbroeken, ondergoed en sokken. De laatste weken heeft BromBen moeite om de aandrang tot ontlasten te herkennen en kan het toilet niet meer vinden.

De douchestoel in de badkamer is tegenwoordig ingeklapt zodat hij die niet langer aanziet voor toilet. Wanneer na het ontwaken de verzorging niet tijdig komt om hem naar het toilet te brengen, dan worden ze beloond met een plas urine voor het bed. Dagelijks moet de schoonmaakster er aan te pas komen om de vloer te reinigen. En ik was in urine doordrenkte sokken en joggingbroeken omdat het anderhalve week duurt voordat de wasserij kleding reinigt. Daar is niet tegen aan te kopen.

Ik stap het appartement binnen en begroet BromBen. Hij ruikt naar urine en ik zie dubieuze vlekken in z’n joggingbroek. Tijdens iedere ronde brengt de verzorging hem naar het toilet en tussendoor draagt hij ter preventie incontinentieverband. Dit keer kon hij niet wachten tot de volgende ronde en ik breng hem naar het toilet en verschoon z’n kleren en verband. Daarna is het tijd voor het bed. Er komt een penetrante lucht van de natte matras. Ik trek het ding van het bed en zuig en dweil de vloer.

BromBen zit op zijn stoel en kijkt toe. Hij weet dat hij zijn behoefte op andere plekken doet dan op het toilet maar geneert zich daarvoor niet. Geen idee meer hebben van fatsoensnormen is een kenmerk van Alzheimer. Terwijl ik tegen hem praat, trek ik de lade onder zijn bed open. Daar ligt het mintgroene ding, nu komt het van pas. Ik leg de incontinentiematras op het frame en maak het bed op. Alle natte was gaat weer in de boodschappentas met mij mee naar huis. Dan is het tijd voor koffie.

By | 2018-02-21T19:01:20+00:00 februari 2nd, 2018|Mantelzorg|0 Comments

About the Author:

Leave A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

Pin It on Pinterest