Niet meer naar de huiskamer

Elke dag gaat BromBen naar de huiskamer, al zes weken lang. Tussen de middag zitten de bewoners in hun eigen appartement om te rusten. BromBen vindt die paar uur ‘tering lang’ duren. Hij zou wel de hele dag in de huiskamer kunnen zitten, zo fijn vindt hij het. Nu lees ik in het logboek dat hij al twee dagen weigert naar de huiskamer te gaan.

BromBen en de huiskamer
Wanneer ik er naar vraag, weet BromBen dat hij al enige dagen niet naar de huiskamer is geweest. Hij vertelt dat hij de warme maaltijd ook niet beneden in de zaal heeft gegeten maar op zijn kamer. De huiskamer en eten beneden in de zaal vindt hij nog steeds leuk. Dat is het probleem niet. BromBen heeft moeite om zich goed uit te drukken, hij moet zoeken naar woorden. Het kost enige tijd en moeite om er achter te komen wat het probleem dan wel is maar dan hebben we de koe bij de horens.

Alzheimer logica
Het gaat om de zuster, laten we haar Florence noemen. In de ogen van BromBen is ze veel strenger dan de andere verzorgenden en ze laat hem net wat langer zelf proberen zich aan te kleden. Met als gevolg dat BromBen het gevoel heeft dat hij de dingen fout doet. Hij is niet tegen haar opgewassen en vindt haar een ‘zeikwijf’. Hij wil haar zo veel mogelijk ontwijken en daarom houdt hij zich schuil op zijn appartement. Zie daar de Alzheimer logica.

Na enig praten is het BromBen duidelijk dat zuster Florence niets met de huiskamer en de eetzaal te maken heeft. Ik beloof hem om met zuster Florence te praten. BromBen wil daarna wel weer met de verzorging mee wanneer ze hem ophalen voor de huiskamer of de warme maaltijd. Het ziet er naar uit dat ik BromBen weer in beweging krijg. Nu eerst het gesprek met zuster Florence.

Het gesprek met zuster Florence
Gelukkig werkt zuster Florence die middag en kan ik direct het probleem aan haar voorleggen. BromBen is heel gevoelig voor een consequente aanpak, ervaart veiligheid bij herhaling van patronen. Dat elke verzorgende hem anders benadert begrijp ik maar wanneer het tot gevolg heeft dat BromBen z’n kamer niet meer uit wil, dan moet er iets veranderen.   

Zuster Florence begrijpt het onmiddellijk en vindt het verschrikkelijk dat het zo’n impact heeft op BromBen. Ze gaat de begeleiding van BromBen bespreken in het team om afspraken te maken over een consistente aanpak. Daarna loopt zij met me naar het appartement van BromBen om hem te vertellen dat ze niet boos is en dat ze het samen gaan oplossen.

Voornemen 2018
Even later is BromBen gerustgesteld en zijn ze weer vrienden. Wanneer ik met hem aan de arm naar de huiskamer schuifel, zegt hij: ‘Ik ben blij dat je met haar gepraat hebt.’ Ik ook. Sinds BromBen de huiskamer heeft omarmd, is hij een ander mens, veel opgewekter. Dat lijkt me een beter begin van 2018.    

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *