Kerst met BromBen

//Kerst met BromBen

Kerst met BromBen

Een week voor de kerst krijg ik een uitnodiging. Op 1e kerstdag organiseert het verzorgingshuis voor de bewoners een kerstbuffet en familie is van harte welkom. Dat lijkt me een prima manier om de kerst te vieren met BromBen en ik geef mij op.

Vorig jaar nam ik BromBen mee naar het kerstbuffet van het wokcentrum, de plek waar hij vroeger regelmatig met mijn moeder naartoe ging. Hij kon zich niets van het restaurant herinneren, ook niet toen we het wokcentrum binnen stapten.

De bediening bracht ons naar onze tafel en vervolgens konden we twee uur onbeperkt van het kerstbuffet genieten. Binnen 10 minuten had ik spijt van mijn restaurantkeuze. Dementie kan ervoor zorgen dat iemand zich niet langer bewust is van etiquette, ongeremd is en geen keuzes kan maken omdat hij overprikkeld wordt. Dat was bij BromBen het geval.

Hij kon niet kiezen welk vlees de kok met welke saus moest wokken, wilde de desserts rechtstreeks uit de vitrine in zijn mond stoppen en haalde aan tafel zijn gebit uit zijn mond om het schoon te likken. Ik had mijn handen vol aan de begeleiding, had weinig tijd om zelf iets te eten en besloot dat het volgend jaar echt anders moest.

Dat probleem is nu opgelost; we gaan gezellig naar het kerstbuffet in het verzorgingshuis. Wanneer ik op 1e kerstdag om 12 uur arriveer, is de verzorging al druk bezig om alle bewoners naar de eetzaal te brengen. BromBen zie ik ook al zitten aan een tafeltje voor ons twee. Hij is blij verrast om mij te zien; mij had hij niet verwacht. Pas wanneer ik hem uitleg dat het 1e kerstdag is en hem de kerstboom aanwijs, begrijpt hij het.

Een kerstbuffet organiseren voor immobiele en dementerende ouderen is niet handig. Die kunnen namelijk niet langs het buffet. Ik loop langs het buffet en schep enkele voorgerechten op voor BromBen. Ik denk er niet aan om ook direct een bordje voor mijzelf op te scheppen. Ik zet het bord voor BromBen en sta even later in een lange, trage, bejaarde rij voor het buffet. Ondertussen zie ik BromBen met zijn handen een stoofpeertje van zijn bord in zijn mond stoppen. Gelukkig zijn er veel verzorgenden en vrijwilligers en één van hen schuift bij hem aan totdat ik terug ben en het kan overnemen.

Drie kwartier later hebben we gegeten en schuifelen we samen naar zijn kamer. Ik ben benieuwd of BromBen onrustig zal zijn van alle prikkels. ‘Dat was goed verzorgd,’ zegt hij voordat hij in zijn stoel in slaap valt.

By | 2017-12-29T17:48:29+00:00 december 29th, 2017|Mantelzorg|2 Comments

About the Author:

2 Comments

  1. Gerrit 29 december 2017 at 17:54 - Reply

    Geweldig gedaan.

  2. Alie Aart huisman 29 december 2017 at 18:03 - Reply

    Ik vind je verhalen erg leuk om te lezen. Idd dementen kunnen niet tegen een andere omgeving, liever dezelfde dagelijkse dingen doen. Stoofpeertjes rundvlees en een aardappel prima. Maar jij zorgt goed voor hem. Het is niet gemakkelijk. Maar jij doet het maar petje af. Ik zeg neem maar een tulkie van me. gr Alie en Aart

Leave A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

Pin It on Pinterest