De laatste hindernis voor de vakantie

//De laatste hindernis voor de vakantie

De laatste hindernis voor de vakantie

De trein en accommodatie zijn geboekt, morgen ga ik op vakantie. Maar is dat zeker? Deze laatste dag moet ik nog heel wat hindernissen nemen. Zie hier een dag uit het leven van de mantelzorger.

09:30 uur – bezoek aan het kringloopcentrum
Deze week heeft BromBen zijn stoffen stoel nat geürineerd, ik heb een afneembare stoel nodig. Het moet een hoge, waterafstotende stoel zijn waaruit hij makkelijk kan opstaan, met stevige leuningen zodat hij zich omhoog kan drukken. Ik loop de kringloopwinkel binnen en zoek een hoge, leren stoel. Verdomd, tussen de leren fauteuils staat wel één hoge stoel. Dat is genoeg. Voor € 19,50 til ik de nieuwe troon in de kofferbak.

10:45 uur – bezoek aan de reisorganisatie
Vanwege de lastminute boeking moet ik het treinticket bij de reisorganisatie ophalen. Ik krijg de tickets overhandigd en net voordat ik mij wil omdraaien, zie ik een envelop bij de receptioniste liggen met de achternaam van Han erop. Als voormalige reisleider staat hij als hoofdboeker geregistreerd ook al gaat hij niet mee. Blijkt ook voor mij te zijn. Bijna had ik lastminute niet alle documenten meegekregen!

12:15 uur – inladen en wegwezen
Weer thuis even lunchen en de schone was voor BromBen inladen. Na het bezoek aan BromBen rijd ik door naar de verjaardag van mijn neefje dus ook het verjaardagskado gaat mee. Wanneer ik met de tas vol schone was naar de auto loop, gaat m’n mobiele telefoon. De coördinator van de vrijwilligers is op bezoek bij BromBen en belt me. ‘Ben je al onderweg?’ vraagt hij. ‘Bijna, ik ben er over 45 minuten,’ antwoord ik. ‘Dan wacht ik tot je er bent, dat is wel nodig,’ antwoordt hij. Ik vraag me af wat ik aan ga treffen en of dit invloed heeft op mijn vakantie.

13:00 uur – bij BromBen
Met de schone was stap ik het appartement van BromBen binnen. ‘Zie je nu wel dat Elvira zou komen?’ hoor ik de coördinator zeggen, ‘Ik belazer je echt niet.’ BromBen draait zijn hoofd naar mij en zegt: ‘Blijf jij tot het einde?’ Ik zak op een stoel en steek het riedeltje af: ‘Nee, ik blijf niet tot het einde. De zuster brengt je vanavond naar bed. Maar zo laat is het nog niet, ik ben er eerst nog de hele middag.’ Dat was dus het probleem waar de coördinator tegenaan liep. BromBen was hem aan het claimen om tot het einde te blijven. Ik loop met de coördinator mee naar buiten en vertel hem dat ik een week op vakantie ga. Daarna laad ik de nieuwe stoel op een kar en rijd die naar het appartement van BromBen.

Gewillig laat BromBen mij de stoelen omwisselen. Daarna drinken we koffie en wanneer hij weer is bijgekomen van alle indrukken, scheer ik zijn baard en knip zijn nagels. Ik stofzuig vervolgens alle baardharen van de vloer en kijk in de badkamer in de wasmand. Tot aan de rand toe gevuld met naar urine ruikende kleding die pas na het weekend wordt geleegd door de wasserij. Ik stop de was in een boodschappentas om het mee te nemen. Even later drinken we nog een kop koffie. Ik heb besloten om BromBen niet te vertellen dat ik een week op vakantie ga. Mijn ervaring is dat hij er heel onrustig en humeurig van wordt. Hij is het besef van dag en tijd kwijt en heeft waarschijnlijk helemaal niet door dat ik hem een week niet bezoek. Gevoelsmatig voelt het niet goed. BromBen kijkt me aan en vraagt: ‘Blijf jij tot het einde?’

Deze keer wordt hij echt boos wanneer ik zeg dat ik niet blijf tot hij naar bed gaat. ‘Jij weet niet hoe het is!’ moppert hij. Waarschijnlijk niet maar dat geldt ook voor hem. Al twee weken was ik tassen vol naar urine stinkende kleding, moet ik ad hoc een oplossing zoeken voor een doorweekte matras en stoel, doe z’n administratie, regel fruit en chocomelk, kleed hem om, scheer hem en knip zijn nagels. Om nog maar niet te spreken over de afstemming met de vrijwilligers, verzorgenden, huisarts en specialisten. Hij hoeft zijn dankbaarheid naar mij niet te tonen. Ik moet alleen wel even slikken wanneer ik bedenk dat hij zich dit allemaal niet realiseert en dat er voor BromBen maar één ding belangrijk is: tot het einde blijven.

16:00 uur – op verjaardagsbezoek
Met een tas natte kleding en een walmende stoel achterin de auto rijd ik naar de verjaardag van mijn neefje. Het is gezellig, we eten samen en ik vertel dat ik morgen op vakantie ga. Alleen moet ik deze avond nog wel even een was draaien en een stoel uit de auto verwijderen. Dat laatste gebeurt direct; mijn zwager brengt de stoel naar de stort.

22:30 uur – wassen en inpakken
Terwijl de wasmachine draait, pak ik mijn tas in voor de vakantie. Ik app met de vrijwilligster die zich volgende week over BromBen zal ontfermen. Hij heeft geen sokken meer in de kast, ze kan direct inkopen doen. Om 01.30 uur hangt de was en kruip ik vermoeid in bed. Ga ik op vakantie? Jazeker!

By | 2018-02-23T09:13:50+00:00 februari 9th, 2018|Mantelzorg|0 Comments

About the Author:

Leave A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

Pin It on Pinterest