Het huiskamerproject

Ik ben verbijsterd. Het gesprek over de extra zorg die BromBen in mijn ogen direct nodig heeft, wordt ingepland over twee weken. Die dagelijkse, aanvullende zorg geef ik nu al 2½ week zelf en dit begint mij op te breken. Direct na het weekend bel ik met het verzorgingshuis om een afspraak te maken met de manager. ‘Is het urgent?’ vraagt de secretaresse. ‘Jazeker!’

In het gesprek met de verpleegkundige van de afdeling en de manager van het verzorgingstehuis geef ik aan dat de situatie van BromBen sinds drie weken snel is verslechterd. De zorg moet opgeschaald worden, hij heeft meer hulp nodig. Hij moet meer in het zicht zijn van de zorg zodat zij sneller kunnen anticiperen.

De oplossing van de manager

De manager doet een voorstel. Op de afdeling is een huiskamer waar activiteiten zijn voor de bewoners. Twee gastvrouwen schenken koffie en thee, serveren de lunch, voeren gesprekken en doen spelletjes. De huiskamer heeft een kamer en suite waar twee hoge fauteuils en een TV staan. Dat zou een rustig hoekje zijn voor BromBen waar hij de bezigheden van de huiskamer meekrijgt maar niet direct hoeft mee te doen. En er zijn twee gastvrouwen die hem in de gaten kunnen houden. Is het een idee om BromBen elke middag daar een kopje koffie te laten drinken?

Samen een kopje koffie drinken

Ik denk even na. Het verzorgingstehuis heeft op de begane grond een grote recreatiezaal waar dagelijks activiteiten zijn. BromBen heeft tot nu toe alles afgehouden, hij wil nergens naar toe. Maar nu is de situatie veranderd en hij voelt zich alleen en aan zijn lot overgelaten. Misschien is de huiskamer wel de oplossing. We spreken af dat ik de volgende dag met BromBen naar de huiskamer ga. Eerst voor een kopje koffie en de keren erna steeds wat langer om hem te laten wennen. Eens kijken of hij het wat vindt.

Alzheimer en toch zo wijs

Na het gesprek bezoek ik BromBen, zoals ik dat de afgelopen 2½ week elke dag heb gedaan. Van 10.30 tot 16.00 uur was ik bij hem om aanvullende zorg te verlenen. Deze middag heb ik echter een afspraak en moet ik eerder weg. BromBen maakt zich zorgen. ‘Je gaat nu weg? Hoe moet het met mij vanmiddag? Hoe moet het nu verder? Dit kan zo toch niet doorgaan?’ Ineens zie ik een opening om de huiskamer te introduceren. BromBen realiseert zich namelijk dat hij meer hulp nodig heeft en dat ik niet elke dag kan blijven komen. Ik leg hem uit dat we morgen samen naar de huiskamer gaan. Dat moet ik nog meerdere keren herhalen en uitleggen voordat hij het begrijpt. Dan zegt hij: ‘Misschien ga ik het wel leuk vinden.’

De volgende middag stap ik het verzorgingshuis binnen en kom op de gang een verzorgster tegen. ‘We hebben BromBen vanochtend al naar de huiskamer gebracht en hij vond het geweldig. Hij moest zelfs huilen en wilde vanmiddag graag weer komen.’ Mijn mond valt open van verbazing. Wie had dat gedacht!

Life changing moment

Ik klop op de deur en stap het appartement van BromBen binnen. ‘Hallo, hoe is het?’ vraag ik. ‘Nou het was gezellig hoor! Allemaal mensen, beetje koffie drinken en kletsen. Vanmiddag wil ik weer. En morgen ook. De huiskamer is toch veel beter dan alleen in mijn kamer zitten?’ zegt hij. Dat beaam ik en ik leg hem uit dat hij voortaan elke ochtend en middag naar de huiskamer kan als hij dat wil. BromBen ziet het wel zitten. Hij kijkt me aan en zegt: ‘Ik heb niet zo veel tijd meer voor je.

Dat is het grootste compliment dat BromBen mij kan geven. Ik verlang wel weer naar vrije tijd. Ik kijk in het logboek en schiet vol. Na weken het gevoel te hebben gehad alleen te staan in mijn zorg(en) om BromBen, zie ik nu de steun in het logboek staan. Het verslag van mijn gesprek met de verpleegkundige en de manager. Puntsgewijs is opgesomd wat de verzorging gaat oppakken: helpen met opstaan en aankleden, helpen met eten, zorgen dat er altijd drinken voor hem op tafel staat, oogcontact maken voordat je een gesprek begint, regelmatig om het hoekje kijken. En dagelijks naar de huiskamer brengen.

Iedereen blij

Of de situatie voorheen nu werd veroorzaakt door personeelstekort, reorganisatie of de besluiteloosheid van een zelfsturende team; het gesprek opschalen was klaarblijkelijk wat nodig was. De manager heeft zich hard gemaakt voor een plekje in de huiskamer en de verpleegkundige heeft een heldere instructie geschreven voor het team. De verzorging heeft het logboek gelezen en handelt er naar. Fantastisch. Ik voel mij een stuk lichter en ga eens bedenken wat ik met mijn eerste vrije dag sinds weken ga doen.

2 reacties:

  1. Hoe is het mogelijk? Niet het feit dat BromBen nu de juiste zorg krijgt, maar dat zo’n instantie met al die gespecialiseerde en goedwillende mensen zo weinig initiatieven vertoont. Dat verbijstert mij ook.
    Gelukkig gaat hij nu naar de huiskamer…. hopelijk vragen ze niet elke keer of hij dat wel wil…. enfin: elke dag is er één. Het zou best kunnen dat hij door dat dagelijks bezoek en – hopelijk – contact opleeft. Dat heb ik vaker meegemaakt. Ook oude mensen zijn niet gemaakt om alleen te zijn.
    Sterkte met je vrije dag. Elke dag is er één.

    H. Gr,
    Hans

  2. Wat een doorbraak. Geweldig de uitspraak ” ik heb niet mer zoveel tijd voor je”. Ga extra genieten van je vrije dagen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *